Verwarring met schrijfwijzen

Doordat er vóór de 18de eeuw weinig eenvormigheid bestond in de schrijfwijze, en men de namen vaak schreef zoals men ze hoorde, ontstonden er heel wat verschillen.
Daarbij komt dat niet iedereen een duidelijk geschrift had.Dit is minder belangrijk bij samengestelde namen, daar men hier vlugger een verband kan leggen.  Bij een zo korte naam als de onze levert het echter dikwijls heel wat verwarring op.

Accent op de u

Zo b.v. werd er boven de u meermaals een accent geplaatst :"van Dunne" werd dan geschreven als "van Dúnne" of  "van Dùnne".In handschriften van de 18de eeuw zien we zelfs boven elke u-letter een accent staan, ongeacht of die al dan niet als een gewone u dient uitgesproken te worden.Vgl.: úytverkoren, nieúw, keúze, enz.

Accent op de n

Daarnaast werd "van Dunne" ook geschreven als van Duñe, waarbij het accent boven de n stond (of zou moeten staan) om erop te wijzen dat deze eigenlijk zou moeten verdubbeld worden.Dit accent werd echter meermaals ook geschreven als : ‘ of ° .Het staat zo goed als vast dat de Angolese Van Dúnem-tak of de eraan verwante Angolese Van Dunén-tak mede hieraan de schrijfwijze van zijn naam te danken heeft.

Lettervorm

Zeker tot de 15de eeuw werd de u dikwijls geschreven als v; dit vindt zijn oorsprong in de Latijnse taal : onder meer voor het inkappen van de letters in steen verkozen de Romeinen de gemakkelijke "v"-vorm boven de afgeronde "u"-vorm.
Tot de 16de eeuw werd zowat in gans Europa het Latijn gebruikt als universele en officiële taal.  Het Latijn was toen wat het Engels nu is.(De heersers van die tijd, Hendrik VIII, Keizer Karel e.a. schreven elkaar in deze taal, die zij zeer goed beheersten.)Daarbij gebruikte men nog lange tijd de Romeinse "v"-vorm als u.Wanneer men dit weet, kan men aannemen dat verwarring troef kan zijn, zeker wanneer men de Latijnse taal gaat vertalen in de opkomende volkstalen, die ons, o.m. in de Duitstalige regio, een mengeling toeschijnen van Nederlands, Frans en Duits.
Wanneer men daarbij ziet hoe sterk  v°, v, u, ú, ñ, i, e, en y in handschrift op elkaar gelijken, en dat, bijvoorbeeld, Dunne geschreven werd als Duñe ....

Enkele voorbeelden

  •  in de 15de eeuw Coenraet ten Dunen wordt vermeld als : Coenraet ten Dunne, Conrad ten Dune, Coenraet van Duenne, Coenraad van Duin ;
  • de latere stamgenoten van Matheus (ook genoemd Mathees en Mathes) Dunne(n) (14de eeuw) uit Limburg , in de 16de eeuw, in een oorkonde van de Schepenen van Aemstelredamme  (Amsterdam), respectievelijk als naam krijgen : Alijst Dunen,   Cornelis Duyn (beschreven als Willem Dunensoen), en Griet Duynen die toen baghijn  (=begijn) was;
  • een zeer vooraanstaand kanunnik, Lambert ten Dunen,  tussen 1533 en 1546 in diverse  akten Lambert ten Duenen en Lambert ten Duynen wordt genoemd;
  • Reyner ten Dunen in 1532 in een zelfde akte ook Reyner ten Duyne én  Reyner ten Duen wordt genoemd;
  • de “stammoeder” van het riddergeslacht van der Duyn uit Zevenhuizen (gelegen   tussen Drachten en Groningen)  vermeld wordt als “Machtelt van Duyn, dochter van  Jan van der Duyn of Dun, heer van Beauligneux,grootstalmeester van Savoye en  bevelhebber van de troepen uit Savoye, die in 1228 in Vlaanderen dienden” en  “stammend uit de graven van Verdun”.   Zij was gehuwd met ridder Dirk van Brederode; hun kinderen én nakomelingen worden   vermeld als van der Duyn.
  • we tussen 1439 en 1569 bij Bernart van Duynen en zijn nakomelingen heel wat  verschillende schrijfwijzen aantreffen:
    • in 1439 : “een goed in Utrecht wordt te leen gegeven aan Bernt van Duynen van Thiele”
    • in 1479 : “… en Bernt van Dunen worden door Johan, burggrave van Montfoert,            aangegeven als scheidslieden”
    • in 1479 : andere bron, maar zelfde onderwerp : “met zegels van het klooster te                 Ysselstein en Bernt van Duven in groene was”
    • in 1501 : “… Berndt van Duven …”
    • in 1508 : “Johan, heer van Montfoirt verklaart Henrick van Duven (zoon van            Bernart) … “
    • in 1521 en 1523 : “... Bernard de Duven…“ (Nederlandstalige tekst, vert. u.h.Latijn)
    • in 1536 : “… Bernardo de Duven … “ (Latijnse tekst)
    • in 1543 :  vrijgeleide gegeven  “in onser stat van Bruyssel” door “Kaerle, Roomsch Keizer” aan “Bernart van Dunen, balyer en commandeur van de orde    van St. Jan te Utrecht“
    • in 1541 : “consent ende octroy voor Keyser Carel,gegeven aan Bernard van Duven”
    • in 1545 : “De koningin-regente verklaart op het request van heer Bernaerdt van    Duynen, balyer en commandeur van de orde van St. Johan binnen    Utrecht”
    • in 1555 : “… Berndt van Duven, bayer te Utrecht “
    • n 1567 : “…Berndt van Dunen …”

Thema